اگر قطب‌نمای رابطه‌هایت خراب باشد چه؟
قدیمی‌ها می‌گفتند آدم با قطب‌نما گم نمی‌شود؛ البته به شرطی که قطب‌نما سالم باشد.
حالا یک سؤال: اگر قطب‌نمای رابطه‌های تو خراب باشد چه؟
وقتی «کمتر» جذاب‌تر است
اگر هر بار آدمی که کمتر به تو توجه می‌کند، کمتر در دسترس است و کمتر دوستت دارد، برایت جذاب‌تر باشد چه؟
شاید به‌جای اینکه از خودت بپرسی «چرا همیشه آدم‌های اشتباهی را انتخاب می‌کنم؟»، بهتر باشد بپرسی: معیارِ من برای انتخاب آدم‌ها چیست؟
اضطراب را با عشق اشتباه نگیر
خیلی از ما امنیتِ یک رابطه را با این نمی‌سنجیم که چقدر کنارش آرامش داریم؛ با این می‌سنجیم که:
- چقدر ذهنم درگیرش است،
- چقدر باید برایش تلاش کنم،
- چقدر می‌ترسم از دستش بدهم.
و ذهنمان اشتباهی نتیجه می‌گیرد که هرچه این اضطراب بیشتر باشد، یعنی عشق عمیق‌تر است. در حالی که اضطراب معیار عشق نیست. اضطراب فقط چیزی است که مغزت سال‌ها با آن آشنا بوده؛ و آشنا بودن، با امن بودن یکی نیست.
رابطه‌ی سالم چه حسی دارد؟
رابطه‌ی سالم جایی است که در کنار علاقه، امنیت و آرامش هم وجود داشته باشد. ممکن است در ابتدا «هیجان» کمتری داشته باشد، چون ذهنی که به بالا و پایینِ اضطراب عادت کرده، آرامش را گاهی با بی‌حسی یا کسالت اشتباه می‌گیرد.
قطب‌نما را عوض کن، نه فقط مسیر را
شاید وقتش رسیده که به‌جای عوض کردن آدم‌های دوروبرت، قطب‌نمایی را عوض کنی که با آن آدم‌ها را انتخاب می‌کنی. شناختن این الگو و ریشه‌هایش، در خیلی از موارد با کمکِ یک درمانگر ساده‌تر و عمیق‌تر انجام می‌شود.