رابطهی امن یعنی چه؟
خیلیها میپرسند: «رابطهی امن یعنی چه؟» جواب کوتاهش این است: رابطهای که لازم نباشد مدام خودت را ثابت کنی یا بترسی از دستش بدهی.
نشانههای یک رابطهی امن
رابطهی امن یعنی:
- بتوانی «نه» بگویی بدون اینکه بترسی.
- بتوانی احساساتت را بیان کنی بدون اینکه قضاوت یا مسخره شوی.
- بتوانی چند ساعت درگیر کار و زندگی خودت باشی بدون اینکه بعدش مجبور شوی از خودت دفاع کنی.
- بتوانی مرز داشته باشی بدون اینکه متهم به خودخواهی شوی.
هم صمیمیت، هم آزادی
رابطهی امن جایی است که هم صمیمیت در آن هست و هم آزادی. در چنین رابطهای:
- نه برای حفظ خودت مجبوری از رابطه فرار کنی،
- نه برای حفظ رابطه مجبوری خودت را گم کنی.
اگر در رابطهات مدام بین این دو گیر افتادهای، یعنی یا احساس میکنی نزدیک شدن یعنی از دست دادنِ خودت، یا فاصله گرفتن یعنی از دست دادنِ طرف مقابل، این نشانهی ضعف یا ایراد شخصی نیست. معمولاً الگویی است که از تجربههای قبلی آمده و میشود آن را شناخت و تغییر داد.
اگر کسی این امنیت را به تو داده
اگر وقتِ خواندن این نوشته کسی به ذهنت آمد که این امنیت را به زندگیات آورده، شاید وقتِ خوبی باشد که این را به او بگویی.
و اگر اینها بیشتر شبیه چیزی است که کم داری، مشاورهی فردی یا زوجدرمانی میتواند جای امنی برای شروعِ ساختنش باشد.